In okt/nov 2014 was ik in de Sinaï woestijn van Egypte waar we met een kleine groep 12 dagen door de woestijn trokken met bedoeïen en kamelen. Op de foto zie je Hachied, hij kende de woestijn op zijn duimpje.
Vanaf het eerste moment voelde ik een diepe verbondenheid. Zonder woorden was er een blik van herkenning, een lach, een handgebaar, even elkaar helpen, humor, verwonderd zijn en genieten van de kleine, simpele dingen en de grootsheid van de natuur. Er was weinig andere afleiding en door te luisteren, te zien en te voelen was er vooral heel veel te ervaren. 

In de raterace van deze tijd sta ik niet altijd stil bij wat zich in mijn innerlijk aandient en laat ik me soms door de waan van de dag meeslepen. Van Hachied leerde ik een wijze les; hij genoot van de dingen die hij deed, liet zien als hij chagrijnig was en klom die berg over met zijn getergde lichaam en nam de tijd bij alles wat hij deed. Met zijn charmes en zijn lach heeft hij een warme herinnering achter gelaten in mijn hart. Zijn aanwezigheid gaf net dat beetje extra aan die prachtige reis in het ongerepte ruige landschap.